Er ontstaat een nieuwe werkelijkheid wanneer ik foto’s, kleuren en teksten samenvoeg die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Boeiend vind ik dat. Later scheur ik ze misschien weer los.




Schilderijen en andere kunsterken van Herman Plasmans
Ik kleef stoffen op een canvas, waarna ik ze deels overschilder of later weer lostrek. Ik wil mensen raken met mijn schilderijen, zij mogen mijn schilderijen ook aanraken. Stoffen en mode hebben mijn interesse, de kleuren en de sfeer van modeshows fascineren mij. Wellicht komt het door mijn grootmoeder die ik veel heb zien werken met stoffen. Psychologen hebben waarschijnlijk nog andere verklaringen voor het onderstoppen of juist tonen van gelaagdheid. Zelf ben ik verder geen modeontwerper en kleed ik me ook niet modieus ondanks mijn fascinatie hiervoor.

















Mijn schilderijen zijn in eerste instantie bedoeld als therapeutische kunst. Abstracte schilderijen vormen een eerlijke weergave van mijn emoties. De werken komen tot stand als ik mijn emoties onderken, aanvaard en zonder innerlijke weerstand expressie aan ze geef op het doek. Een buitenstaander kan denken ‘Wat een eenvoud’ of ‘Wat een reeks ongecontroleerde lijnen en vlakken, dat kan mijn kleine zusje ook’. Maar de lijnen, vormen en kleuren zijn bewuste keuzes.





























